Shutter, Film Kritik

Amerikan sinemasının, son yıllarda uzak doğu sinemasına duyduğu ilgi yadsınamaz bir gerçek olarak çoğu sinemasevere artık bıkkınlık verecek düzeye gelmiştir. Halka filmini bir milat olarak alırsak, yeniden çevrim furyasının genelde korku/gerilim türündeki örneklere öncelik verdiğini açıkça söyleyebiliriz. Söz konusu yeniden çevrimlerde en çok dikkati çeken unsur, batı toplumları açısından çok da üzerinde durulmayan ancak uzak doğu toplumlarında hayatın akışı üzerinde çok daha etkin bir rol üstlenen lanet kavramı ve insan bedenini terk eden ruhun huzura kavuşamaması gibi durumlardır. Uzak doğu sinemasında bu unsurlar genelde küçük kız, saç, su gibi nesneler ya da biçimler ile hayat bulmaktadır. O nedenle çoğu uzak doğu korku/gerilim filmlerinde bu unsurların benzer şekillerini yeniden defalarca görmek bir uzak doğulu sinemasever için çok garip olmasa da batılı izleyiciler bu sahneler kendini tekrar etme gibi bir durumu beraberinde getirmektedir. Tüm bahsettiğim unsurlar genelde Japon ve G.Kore filmleri ve onların yeniden çevrimleri olarak karşımıza çıkmıştı. Şimdiki örneğimiz ise, konuyu uzak doğu sineması ele aldığımızda bu kıta sineması için önemli yere sahip bir ülke sineması <(dünya çapında da adı olan ülke sinemalarından) olan bir Tayland yapımı. Shutter, 2004 yılında Taylandlı genç yönetmenler Parkpoom Wongpoom ve Banjong Pisanthanakun’un ilk uzun metrajlı filmi olarak tüm dikkatleri üzerine çekmiş bir yapımdır. Konusu itibariyle diğer uzak doğu korku/gerilim örneklerini hatırlatsa da sonlara doğru artan gerilimi, gayet şık çekilmiş sahneleri, yaratıcı korku planları, hikaye akarken sürekli olarak verdiği tedirginlik hissi (bu noktada özellikle gece geç saatlerde, karanlıkta ve yalnız izlenmemesi konusunda uyarmayı kendime bir borç bilirim  ) ve özellikle de final sahnesiyle kendisini diğer filmlerden farklı kılacak özelliklere sahip olduğunu seyirciye fazlasıyla hissettirmektedir. Filmde, Halka’daki esas kızımız Sadako’nun pabucunu ters giydirecek derecede ürkütücü Natre karakterinin sinema tarihine geçmesi muhtemel korkutma seansları seyirciyi koltuğuna mıhlayacak cinsten arzı endam eylemektedir. Filmin konusuna göz atacak olursak, genç bir fotoğrafçı olan Thun, kız arkadaşı Jane ile birlikte bir arkadaş toplantısı dönüşünde yaptıkları bir trafik kazası sonucunda, araba ile çarptıkları kıza ne olduğuna bakmadan yollarına devam ederler. Thun ve Jane yaptıkları bu hatayı unutmaya çalışırlarken çektikleri fotoğraflarda bazı gariplikler kafalarını kurcalamaya başlar. Keza çektikleri pozlarda garip işaretler ve belli belirsiz insan siluetleri çıkmaya başlar. Tüm yaşamlarını alt üst edecek olan bu işaretler aslında geçmişte yaşadıkları bir olayı onlara anlatmaya çalışıyordur. Buraya kadar çok tanıdık gelen bu hikaye farklı ele alınış şekli ve yönetmenlerinin müthiş plan ve korkutabilme başarısı ile bir korku klasiğine dönüşür. Eski usul korkutma yöntemlerine de sıkça başvuran filmde insanın aklına ister istemez en basit insani korkularımızı tek cümlede açıklayan Hitchkok usta geliyor. Ne de olsa ona göre açılmamış bir kapıdan daha korkutucu tek bir şey yoktur. Özellikle Thun’un stüdyoda yalnız kaldığı ve fotoğraf makinasındaki flaşların patladığı ve bizim her şeyi anlık gördüğümüz sahne, testeredeki fotoğrafçı kurbanın evde Jigsaw’ın tuzağı ile karşılaştığı sahneden kat kat iyi. Tüm bu olumlu anlatımlarımızdan yola çıkıp filmin yeniden çevriminin nasıl olacağına gelecek olursak, kanımca orijinali kadar başarı (daha doğrusu beğeni demeliyim ne de olsa başarı son zamanlarda sadece gişe rakamına bakılarak yapılmakta) elde edemeyecektir. Çünkü Shutter’ı diğer örneklerinden ayıran en büyük özellik yönetmeninin sahneleri çekebilme ve korkutabilme yeteneğinden ileri gelmektedir. Yeniden yapımın yönetmen koltuğunda, daha önce televizyon ve direkt DVD piyasası için yapımları olan ve Kansen-Infection ile sinemaseverlerin hatırlayabileceği (orta şekerli bir korku filmi) Masayuki Ochiai, başrollerde ise Joshua Jackson, Rachael Taylor ve Megumi Okina yer almakta. Son bir söz filmin ana teması için; hiç resimlerinize dikkatli baktınız mı? Bundan sonra bakacaksınız.

RAGE

2008 yılı Yapımı

2004 yılı Yapımı